बिहिबारबाट प्यूठानमा चलेको महोत्सवमा अल्लो कपडा उद्योगको स्टल राखेर बसेकी छन् नौबहिनी–१,स्याउँलीबाङकी ५५ वर्षीय चित्रकली बुढामगर । श्रीमान खिमबहादुर र अन्य कपडा बुन्ने, सिलाउने कामदार सहित बसेकी बुढाको पसलमा चिनेकाहरु आएर अल्लोका टोपी किन्नेहरु उत्तिकै थिए । अल्लोबाट बुनेका टोपी, कोट, व्यागलगायत कपडा बुन्ने तरिका हेर्नेको पनि भिडनै छ ।
सरकार र ग्रहाकको मायाले आफूलाई अल्लो व्यवसायमा लाग्न थप हौसला मिल्दै गएको बुढाले कुराकानीमा बताइन् । २० वर्ष अघिसम्म उनले जिल्लाकै दुर्गम गाउँ स्याउँलीबाङमा परम्परागतरुपमा भांग्रो(अल्लोको कपडा) बनाउथिन् । कपडा बनाउन उनलाई आमाले सिकाएकी थिइन् ।
अल्लो सिस्नो प्रजातिको वनस्पति हो । उनले गाई÷बाख्रा चराउन लग्दा जंगलबाट त्यही सिस्नोको धागो निकालेर लिन्थिन । जागर लगाएर परिवारलाई चाहिने कपडा बनाउथिन् । त्यो बेलासम्म उनलाई जिल्लामा कसैले चिन्दैनथे ।

अहिले त्यहि सुरुको सिपले उनलाई अल्लो कपडा व्यवसायी बनाएको छ । देशभर अल्लो अभियान्ताकोरुपमा चिनाएको छ । दर्जनौ पुरस्कार दिलाएको ।
चित्रकलीले २० वर्षअघि १० हजार रुपैयाँ लगानीबाट नौबहिनी–६, बाहाने बजारमा अल्लो व्यवसाय थालेकी थिइन् ।

गाउँमा खेर जाने सिस्नो उपयोग गरेर आम्दानी गर्न सकिन्छ भन्ने उनलाई थिएन । पछि व्यावसायिक महत्त्व जिल्ला लघुउद्यम विकास कार्यक्रमले बुझाएको बताइन ।

‘काम गर्दै गएपछि अल्लोबाट उत्पादित सामानको माग बढ्दै गयो,’उनले भनिन्, ‘मलाई अहिले अल्लोले चिनाएको छ ।’ अल्लोका पोसाकको माग बढ्दै गएपछि उनले अल्लो उद्योगमा लगानी पनि बढाएकी छन् । बाहनेबाट जिल्लाको व्यापारीक केन्द्र बाग्दुलामा समेत अल्लो उद्योगको बिस्तार गरेकी छन् ।

उनको उद्योगमा ढेड दर्जन बढी कामदार संलग्न छन् । चित्रकली अल्लो कपडा बिक्री गर्न मेला–महोत्सवसमेत धाउछीन् ।
श्रीमान जिल्लामा ठूला कार्यक्रम जहाँ हुन्छ त्यही अल्लोको टोपी लगेर बिक्री गर्न पुगीहाल्छन् । महोत्सवको स्टलमा अल्लोको कोट, टोपी, जुत्ता, पछ्यौरा, झोला, पर्सलगायत सामान राखेकी छन् ।

जिल्लामा आउने पाहुनालाई मायाको चिनो चित्रकलीको उद्योगमा बनेको अल्लोको सामाननै हुने गरेको छ । प्यूठानको स्याउँलीवाङ, लिघा, अर्खा, लुङ, रजवारा, ओखरकोट, डाम्री, जुम्रीकाँढा क्षेत्रमा अल्लो पाइन्छ । यही अल्लोलेनै चित्रकलीको अल्लो उद्योग चलेको छ ।